i wciaz wieczorem zdaje sie ze zaczyna sie dzien..
na poczatek kilka godzin rozmow dziennie.
tym razem duzo dystansu we mnie mimo ze swobodnie dotykam jego szyi.
wiec teraz tylko patrze kiedy telefon dzwoni.
mimo ze tyle godzin w ciszy wpatrywalam sie w ta cudowna twarz..........
wszystko co najskrytsze wyklada jak na talerzu
wtedy moja twarz byla najwazniejsza-dla niego.
wylapuje tylko spojrzenie cieple i pelne zachwytu.
ze to nie ja.
moja jedna polowa jest jego..
rysowanych serc na czerwono..idalanie dopasowane
niebieski czeka grzecznie wieczorem w moim miescie..
a jutro powinnam byc usmiechnieta.
czekam spokojnie tam gdzie zawsze mnie moze znalezc.
wpisuje pytanie i wysylam.
ten wiekszy mezczyzna gdyby tylko mogl wpawilby w -wieksze-
teraz jakby troche wieksza...
wiec pora przestac poddawac sie wymuszonym westchnieniom.
nie martwisz sie ze zostala jeszcze tylko jedna...
chcialam.
bylo zbyt dobrze i zbyt obco.
i zupelnie spokojna jestem...
i nie wiem czy to ciekawosc , czy chec jakas-nawet niewielka.?
w mojej glowie te wczorajsze jeszcze obrazy-
w srodku lata jakos przezimowac chce...
nie dziwi cisza przeciagana.
mija.
te ktore wtedy przywiozlam.
lato.
przynajmniej tamtego wieczoru tęsknił tak samo jak ja.
prawie wprost mowie ze jestem -jego-
prawie znalazlam.
kurcze sie przez caly dzien.
a ja uwierzylam jak mala dziewczynka.obraz zamazany.
oplakanych przeciez prawdziwie
oswajam sie powoli.
mam takie wrazenie..
czytam , slucham kasety w magnetofonie..
i nie bede sie zloscic.
i nie wiem jak dlugo wytrzymam-
i nie wiem już czy nazwać to pechem czy szczęściem może?

australianbestcooking.com

Innowacje w gospodarce

Cosiedziwisz